Τα οφέλη της μείωσης του μήκους του δισκοβραχίονα. Νέα δεδομένα.

11 Δεκεμβρίου 2015  //  Από:   //  Χωρίς κατηγορία  //  Κανένα σχόλιο   //   511 Προβολές

Τα οφέλη της μείωσης του μήκους του δισκοβραχίονα.

Νέα δεδομένα.

 Μία από τις καλύτερες βελτιώσεις που μπορείτε να κάνετε για να το ποδήλατό σας και
να έχει μεγάλο αντίκτυπο στην απόδοση σας, είναι η ρύθμιση του στα δικά σας
ανθρωπομετρικά χαρακτηριστικά.. Το ποδήλατό σας και τα σημεία επαφής με αυτό
πρέπει να επιλέγονται και να τοποθετούνται με τρόπο που να βελτιστοποιεί την
άνεση, τη δύναμη και την αεροδυναμική. Να θυμάστε ότι η Ταχύτητα = Άνεση +
Δύναμη + Αεροδυναμική. Άνεση ορίζεται ως η ικανότητα να διατηρείται τη θέση σας
κατά τη διάρκεια του αγώνα χωρίς αυτή να σας προκαλεί την ελάχιστη δυσφορία. Δύναμη
είναι απλά η ικανότητα να εφαρμόζεται δύναμη στα πετάλια χωρίς περιορισμούς, εντός
του εύρους των αποδεκτών κανόνων βιομηχανικής (επιστήμη που μελετά την εφαρμογή
δύναμης με μοχλούς του σώματος – μυοσκελετικό σύστημα). Βελτίωση στην αεροδυναμική
απόδοση επιτυγχάνεται βελτιστοποιώντας την μετωπική μας επιφάνεια και σχήμα
ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι δυνάμεις αεροδυναμικής αντίστασης. Σε αυτό το
άρθρο, θα συζητήσουμε για το πώς μπορείτε να χρησιμοποιήσετε το μήκος του
μπράτσου του δισκοβραχίονα για να βελτιώσετε την ταχύτητα σας στο ποδήλατο.

Μήκος Δισκοβραχίονα

Θα ήθελα να ξεκινήσω ρωτώντας από πού προήλθε το μήκος
του δισκοβραχίονα. Πως καθορίστηκαν τα μήκη που θεωρούμε «στάνταρ»; Υπάρχουν
κάποιες θεωρίες που χρονολογούνται από την προέλευση του πρώτου ποδήλατου και
το πώς αυτό καθορίστηκε αρχικά για να βολέψει κάποιους κατασκευαστές της
εποχής. Το πιο πιθανό φαίνεται πως είναι ότι, το μήκος του δισκοβραχίονα έχει
περάσει από τη μία γενιά στην άλλη και με την πάροδο του χρόνου έχει γίνει
δεκτή, χωρίς να υπάρχει κάποια επιστημονική βάση που να τεκμηριώνει τα «στάνταρ»
που έχουμε ακόμα και στα σύγχρονα ποδήλατα.

Υπήρξε μια πολύ μεγάλη έρευνα με επικεφαλής τον Jim
Martin και John McDaniel με θέμα το σωστό μήκος του δισκοβραχίονα. Κατά τη
διάρκεια αυτής της αρχικής μελέτης, ο Martin πειραματίστηκε με την εφαρμογή μέγιστης
δύναμης και βρέθηκε ότι δεν υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ των 145 έως 195
χιλιοστών μήκος δισκοβραχίονα. Παρατήρησε όμως μικρότερη κατανάλωση οξυγόνου
(Ο2) με την χρήση μικρότερης ακτίνας δισκοβραχίονα.

Στο επόμενο βήμα, McDaniel  μέτρησε την  αποδοτικότητα και οργάνωσε μια μελέτη όπου οι
ποδηλάτες χρησιμοποιούν μήκη δισκοβραχίονα 145, 170, 195 χιλιοστών, σε ρυθμούς
περιστροφής 40, 60, 80, και 100 rpm, σε μια ένταση 30, 60, και 90 τοις εκατό
της συγκέντρωσης γαλακτικού οξέος στο αίμα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η
πρόσληψη O2 αυξάνει καθώς αυξάνει ο βαθμός στο πεταλάρισμα. Είναι σημαντικό να σημειωθεί
ότι, ο βαθμός στο πεταλάρισμα δεν είναι οι «στροφές» αλλά  ορίζεται ως η ταχύτητα του πεντάλ στην πλήρη
περιστροφή του.

Ένας ευκολότερος τρόπος για να σκεφτείτε κάτι τέτοιο
θα ήταν αν είχαμε δύο αθλητές σε μία πίστα. Ένας στην εσωτερική λωρίδα (που
μπορούμε να αντιπροσωπεύει τον δισκοβραχίονα των 145χιλ.) και έναν στην
εξωτερικό λωρίδα στο πάνω μέρος της πίστας (που αντιπροσωπεύει τον
δισκοβραχίονα των 195 χιλ.). Και οι δύο αθλητές θα έπρεπε να τρέξουν 1 στροφή σε
1 λεπτό και 30 δευτερόλεπτα. Ο αθλητής στην εξωτερική λωρίδα έχει μια
μεγαλύτερη απόσταση να καλύψει και θα πρέπει να τρέξει με ταχύτερο ρυθμό από
τον αθλητή στην εσωτερική λωρίδα για να καλύψουν την απόσταση στον ίδιο χρόνο. Επίσης
και οι δύο αθλητές θα πρέπει να έχουν 90rpm. Με τον
δισκοβραχίονα των 195 χιλιοστών μήκους, η ταχύτητα του ποδιού είναι υψηλότερη για
να διατηρήσει τις 90rpm σε σύγκριση με τον δισκοβραχίονα των 145 χιλ.

Οι περισσότεροι αθλητές αναφέρουν ότι όταν αλλάζουν σε έναν μικρότερο
δισκοβραχίονα, ανεβαίνουν οι στροφές τους. Θεωρείται ότι, η αύξηση των στροφών
που παρατηρείται, όταν αλλάζουν σε μικρότερου μήκους δισκοβραχίονα,  δεν συμβαίνει στην προσπάθεια να καλύψουν το
μικρότερο μοχλικό, άλλα στην προσπάθεια να διατηρηθεί σταθερός ο ρυθμός στο
πόδι / ταχύτητας περιστροφής του αθλητή που έχει συνηθίσει σε μεγαλύτερο
δισκοβραχίονα.

Η μετάβαση λοιπόν σε μια μικρότερη μανιβέλα μπορεί να βελτιώσει:

Άνεση: μικρότερο μήκος δισκοβραχίονα μειώνει το εύρος της κίνησης στο γόνατο
(έκτασης και κάμψης), στα ισχία και στην κάτω περιοχή της πλάτης.

Ισχύς: Ο μικρότερος δισκοβραχίονας δεν αρκεί από μόνος του για να αύξηση την
παραγωγή δύναμή σας, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να μειώσει τον
περιορισμό στην κορυφή της διαδρομής του πεντάλ στο άνοιγμα της γωνία με το
ισχίο ή και μειώνοντας την κάμψη του γόνατος. Έτσι μειώνοντας τον περιορισμό
μπορεί να αυξηθεί η παραγωγή μέγιστης δύναμης.

Αεροδυναμική: Αλλάζοντας σε ένα μικρότερο δισκοβραχίονα θα σας επιτρέψει να έχετε
μια χαμηλότερη γωνία στην κλίση της πλάτης. Με την αλλαγή αυτή στην θέση μας πάνω
στο ποδήλατο μειώνεται η μετωπική επιφάνεια και έτσι μειώνεται δραματικά η
αεροδυναμική μας αντίσταση.

Προσπαθώντας να αποφασίσει ο αθλητής μεταξύ 170 και
172,5 χιλιοστών δισκοβραχίονα, είναι χάσιμο χρόνου, καθώς υπάρχει πολύ μικρή διαφορά
στην πράξη που δεν είναι καν μετρήσιμη. Ένας αθλητής θα πρέπει να επιλέξετε το
μήκος που του επιτρέπει να εφαρμόσει πιο άνετα δύναμη στα πεντάλ, χωρίς
περιορισμό. Για να συνοψίσουμε, οι αθλητές είναι ελεύθεροι να επιλέξουν το
μήκος του δισκοβραχίονα που τους δίνει την άνεση, τη δύναμη και την
αεροδυναμική γνωρίζοντας ότι το πραγματικό μήκος της μανιβέλας δεν θα επηρεάσει
την παραγωγή ενέργειας ή ενεργειακής απόδοσης.

Σχετικά με τον Συντάκτη:

Αφήστε το σχόλιό σας



Συμπλήρωσε την εξίσωση: *