Αθλητισμός και πλανήτης
Στη σύγχρονη εποχή ο μαζικός αθλητισμός και η έγνοια για την τύχη του πλανήτη γεννήθηκαν αντάμα, εκεί, κατά τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα. Ας μην μπερδευτούμε τώρα με το πώς και το γιατί -εξάλλου θα χρειαζόμασταν αρκετά εκατομμύρια λέξεων για μια πρόχειρη ενημέρωση. Ωστόσο, αυτά τα δύο φαινομενικώς ξεκούδουνα μαζικά φαινόμενα έχουν την ίδια παθογένεια: από τη στιγμή που έπεσαν φράγκα στο τραπέζι μετατράπηκαν σε κάτι άλλο.
Για να μη με θεωρήσετε πιο ξεκούδουνο κι από καρδερίνα που χαζεύει έναν κροκόδειλο από τα δύο μέτρα, ο αθλητισμός, λόγω ανταγωνισμού, πάντα έπασχε από κάποια χρηματίτιδα. Αλλά στο παρελθόν ήταν απλό πταίσμα. Τώρα, τα πονταρίσματα έχουν γίνει μέρος της παγκόσμιας οικονομικής «γυροβολιάς του κεφαλαίου» που έλεγαν, σατιρίζοντας το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και τους δημοτικιστές, τα αρχαία ημών εθνίκια. Μια ομαδίτσα που παίζει στημένη μπαλίτσα στο Ταγκεστάν, σε συνδυασμό με κάτι ενθουσιώδεις ερασιτέχνες που θέλουν να αποκτήσουν Ιντερνετ στον αρκτικό κύκλο βρίσκονται να χάνουν με την κανονική τριάρα που τους πρέπει στο ημίχρονο, και ξάφνου, «this is Sparta!», οπότε βάζουν μια τεσσάρα στη μιλημένη αντίπαλο. Τα στοιχήματα γεμίζουν μπαγκανότες και εσείς τη δουλειά σας. Ο κακός ο Σόρος φταίει!
Το άλλο με τον Τοτό, συγγνώμη, με τα πρόστιμα και τους μεταφερόμενους ρύπους παγκοσμίως είναι ίσως η πιο φανταστική αμάκα, μάκινα, παπατζιλίκι, πεντακαθαρίδα (πάλι συγγνώμη για τις άγνωστες λέξεις), που είδε η υπεραναπτυγμένη ανθρωπότης. Κάποιοι σοφότατοι μέτρησαν ρύπους. Και κατέληξαν πως όποιος ρυπαίνει, πλερώνει. Εκτός κι αν εξαγοράσει καθαρό αεράκι που διαθέτουν οι χώρες των αλλοχρώμων, οπότε κάτι γίνεται και βγαίνουν όλοι κερδισμένοι. Δε νομίζω να ματαείδατε τις εικόνες που χαιρόμαστε άπαντες στην Κοπεγχάγη, όπου συμβαίνει μια αξιοπρεπέστατη παγκόσμια συνδιάσκεψη. Επιθετικότητα, παζάρια, κυβερνητισμοί, αν και πιστεύω πως υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις Ελληνες που καταλαβαίνουν πού το πάει παγκοσμίως η υπόθεση. Στο σημείο αυτό είναι αδύνατο να σας βοηθήσω, επειδή, ως συνεπής γραφιάς, τα τελευταία τρία χρόνια λιώνω τα ματάκια μου στο διάβασμα για την τύχη του πλανήτη και άκρη δεν έχω βγάλει.
Αν, βέβαια, διάβαζα για κάποιαν άλλην επιστήμη, αυτά τα πολλά εκατομμύρια λέξεων, μάλλον θα ήμουνα ο ειδικότερος των ειδικών στη νανοτεχνολογία ή στον αριστοτελισμό, αλλά ποιος δίνει σημασία.
Επεσαν λεφτά στο τραπέζι. Ξεχάστε τους υψηλούς στόχους και τις γιρλάντες. Ειδικά η Ευρώπη έχει ορμήσει στο παιχνίδι του πλανήτη με τη ζέση παίκτη που τον κοουτσάρει ο καλύτερος ρήτορας του ποδοσφαιρικού πάγκου, ονόματι Αλέφαντος. Ητοι «μάθε μπαλίτσα και μη διακόπτεις»....
aggelioforos.gr
