www.podilatis.com

Δυστυχώς κάποιοι δεν χαίρονται όταν βλέπουν την επιτυχία του άλλου. Ζηλεύουν και φθονούν για το παραμικρό.

Αποτέλεσμα αυτού, είναι να αποκτούν γρήγορα εχθρούς και να μένουν στο τέλος μόνοι, κατηγορώντας τους άλλους για το πέσιμό τους.

Είναι αχάριστοι. Όσα και αν τους κάνεις, όσο και αν τους βοηθήσεις, θα έρθει μια μέρα που για ψύλλου πήδημα θα σου γυρίσουν την πλάτη ξεχνώντας τα πάντα. Η αχαριστία είναι ένα από τα μεγάλα κουσούρια του ΄Ελληνα.

Είναι τρομερά σνομπ. Σνομπάρουν κάθε τι ακολουθώντας το ρητό « όσα δεν φτάνει η αλεπού». Σνομπάρουν κάθε έναν που είναι (ή που πιστεύουν ότι είναι)  καλύτεροί τους και αντί να προσπαθήσουν να τον φτάσουν, ή να γίνουν καλύτεροι του, τον πολεμούν με αθέμιτα μέσα, τον λιθοβολούν.

Δεν χαίρονται για την επιτυχία του άλλου, ζηλεύουν και φθονούν γιατί τέτοια αποθέματα έχει η ψυχή τους.

Κρίνουν και κατακρίνουν τους άλλους με τόση ευκολία, όσο εύκολα πίνουν νερό.

Είναι ημιμαθείς, παριστάνουν τους φωστήρες, τους τέλειους ενώ είναι άσχετοι.

Μιλάνε πολύ, αγαπούνε σπάνια και μισούνε συχνά.

Ποτέ δεν λένε λυπάμαι, δεν γνωρίζω, αλλά πάντοτε γνωρίζουν την …. Τύφλα τους.

Παριστάνουν, με μεγάλη ευκολία, κάποιον που θα ήθελαν να είναι, όμως δεν είναι.

Ξεχνάνε όμως ότι κάποια στιγμή το όνειρο ξεφουσκώνει.

 Είστε σίγουροι πως δεν αναγνωρίσατε κάποιους που φέρονται όπως τα γράφω;  ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ!!

Πραγματικά χαίρομαι που πολλοί έχουν ξεφύγει από το μίζερο στυλάκι του κοπαδιού και έχουν ανοίξει πανιά, βλέποντας τα πράγματα από εντελώς διαφορετική σκοπιά, με υγιή και ανοιχτά μυαλά.

Χαίρομαι επίσης που οι φίλοι μου ανήκουν στους ανοιχτόμυαλους, στους πραγματικούς και όχι στους δήθεν.

Τώρα κάποιοι ας ψάξουν λιγάκι και ας το φιλοσοφήσουν.

Ας κατέβουν από το καλάμι, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι έχουν και κάποιο βάρος.

Ο ΙΣΤΟΣ ΤΗΣ ΑΡΑΧΝΗΣ